خورتاب

چهار شنبه شب ساختمان شماره ۱۲۵ خیابان ویلا حال و هوای دیگری داشت.دکتر معین در ابتکاری جالب از وبلاگ نویسان حامی خود در جریان انتخابات دعوت کرده بود تا در جلسه ای دوستانه شرکت کنند.اهمیت موضوع از این قراره که در ایران سیاستمداران فقط موقع انتخابات یاد نیروهای اجتماعی می افتند و پس از آن دچار فراموشی مقطعی می شوند.اما اینبار خبری از رای و انتخابات نبود.برای من که تازه وبلاگ نویسی را شروع کرده ام شرکت در این جلسه جالب بود چرا که کمتر در جمعی متفاوت از فعالین سیاسی به این شکل حضور داشته ام.نکته مهم این بود که همه نفس گرد هم آمدن در عالم واقعی را مفید می دانستند چرا که فقط به صورت مجازی همدیگر را می شناسند و همین فرصت خوبی برای شناخت بیشتر است.اما در کنار آن تاکید داشتند که تنها هدف باید جمع شدن باشد و نه چیزی بیشتر.من در ابتدا تصور درستی از این حرف نداشتم اما استدلال حاضران مرا متقاعد کرد که نفس دور هم جمع شدن نخستین و آخرین هدف چنین اجتماعاتی باید باشد.واقعا جای شما خالی بود در شرایطی که در سخنرانیهای دانشگاه تعداد کمی برای گوش کردن حاضر می شوند در اینجا تعداد قابل توجهی برای گفتگو آمده بودند.و چقدر راحت و بی پرده پوشی سخن می گفتند. به معنی واقع کلمه گفتگو در جریان بود کسی سعی نمی کرد اندیشه خود را به دیگران تحمیل کند فقط حرف خود را می زد.به عبارت بهتر با صدای بلند فکر می کردند.دقیقا همان کاری که در وبلاگ صورت می گیرد از اندیشه هم آگاه می شویم و  کاملا آزادانه از دیگری می آموزیم و می آموزانیم.تکرار این نوع جلسات می تواند الگوی خوبی برای جوانان به ویژه جریانهای دانشجویی باشد تا فارغ از حس غلبه پیدا کردن با هم گفتگو کنند.