خورتاب

امروز به کاخ موزه سعد آباد رفتم.جایی که روزگاری محمدرضا و پدرش با سطوت و شکوه حکمرانی می کردند.اما امروز از آن همه شکوه چه به جا مانده است جز خاطراتی که مردم را به سوی خود می خواند؟به دلیل تعطیلی نوروز جمعیت زیادی به بازدید آمده بودند.ناگهان یاد انقلاب فرانسه افتادم وقتی که زندان باستیل به نشانه اقتدار رژیم پیشین فروریخت و مردم دسته دسته وارد آن می شدند و رفتن جباران را باور می کردند.بعد از رفتن دیکاتورها معمولا یادگارهایی از آنان باقی می ماند.کاخ های صدام نیز اکنون به موزه ملت و عبرت تبدیل شده است.کاخ اقامت شاه نیز به موزه ملت تغییر نام داده است.کاش کسانی که با خشم حکمرانی می کنند به این نمادها بیشتر توجه می کردند تا عاقبتی این چنین پیدا نکنند.